W Kraju Warty elementem umożliwiającym Niemcom szybką identyfikację Żydów były: początkowo żółta opaska noszona na ramieniu, żółty trójkąt i najbardziej rozpowszechniona wśród identyfikacji gwiazda Dawida noszona na klatce piersiowej i na plecach.
Motyw sześcioramiennej gwiazdy (hebr. Magen Dawid; jid. Mogen Dowid) pojawia się w tradycji żydowskiej od starożytności. Według legendy była umieszczona na sygnecie króla Salomona, dzięki któremu sprawował kontrolę nad duchami i demonami. To popularny ornament zdobniczy, np. macew, czy lamp szabatowych.
Badania archeologiczne prowadzone na terenie poobozowym w Chełmnie odkryły gwiazdy Dawida o różnorodnej formie i funkcji. Od kilkucentymetrowych, pełnych, wykonanych z miedzi i z dwoma umieszczonymi naprzeciw siebie otworami, służącymi najprawdopodobniej do jej umocowania, po ażurowe, z monogramami w jej środkowej części, do półtoracentymetrowych z wyrytą inskrypcją: „GETTO/LITZMANNSTAD” i rokiem wykonania 1941, czy 1943. Ponadto w zbiorach muzealnych figuruje jako emblemat straży ogniowej z getta w Łodzi. Gwiazdy Dawida znajdują się także na: sederowym talerzu, srebrnej spince do mankietu, czy fragmencie skórzanego paska.
